Spektakl Ewy Dziarnowskiej „This resting, patience” na najważniejszych europejskich scenach

Spektakl Ewy Dziarnowskiej „This resting, patience” systematycznie podbija międzynarodową scenę taneczną, m.in. pokazami w Berlinie, Helsinkach czy Dreźnie. Zrywając z tradycyjnym podziałem na występujących i publiczność, performance zachęca do włączenia się we wspólny ruch i podejmuje próbę zbudowania wspólnoty poprzez taniec. 

W ciągu tego roku performans Dziarnowskiej będzie można oglądać w ponad 10 miastach w Europie. Najbliższe pokazy już 13 i 14 kwietnia 2026 podczas FOG Performing Arts 2026 w Mediolanie. 

Ewa Dziarnowska należy do najciekawszych przedstawicielek młodego pokolenia polskiej sceny performatywnej. Dziś trudno mówić o międzynarodowej scenie tańca współczesnego bez jej nazwiska. Artystka zajmuje się zarówno choreografią, jak i performansem, a swoją praktykę rozwija na pograniczu tańca, działań performatywnych i pracy badawczej. W swojej twórczości stawia przede wszystkim na improwizację, która stanowi punkt wyjścia dla jej kolejnych realizacji tanecznych. 

W centrum  zainteresowań Dziarnowskiej znajdują się relacje międzyludzkie, rytm, uważność, doświadczanie czasu, a także społeczne i estetyczne konwencje, w których funkcjonuje taniec. 

To właśnie ta społeczna świadomość oraz uważność na kontekst, w którym znajdują się dziś taniec oraz uczestniczki i uczestnicy kultury, sprawiają, że jej twórczość wyraźnie rezonuje na międzynarodowej scenie. 

Performanse Dziarnowskiej wyróżniają się poetyckością, ale przede wszystkim próbą bezpośredniego zaangażowania i wzbudzenia empatii wśród publiczności. W połączeniu z odważnym przełamywaniem schematów oraz otwartością na eksperymentowanie prace Dziarnowskiej są jednym z ciekawszych fenomenów w obszarze tańca. 

Swoje prace Dziarnowska prezentowała na festiwalach i w instytucjach sztuki w całej Europie, m.in. w Sophiensæle w Berlinie, Tanzquartier Wien w Wiedniu, Santarcangelo Festival, MDT Moderna Dansteatern w Sztokholmie, czy na Festiwalu Mind Eater w Oslo.

Budowanie wspólnoty poprzez taniec 

Chciałam stworzyć przestrzeń, w której można pobyć razem, poczuć ulgę i odetchnąć. Poszukać sposobów na spędzenie ze sobą czasu w jednym miejscu – takich, które pomogą nam na chwilę porzucić środowiskową czy polityczną polaryzację – mówi Ewa Dziarnowska w wywiadzie dla Culture.pl. 

W „This resting, patience” artystka już w samym tytule wskazuje obszary swoich poszukiwań: zatrzymanie, cierpliwość i odpoczynek. To próba wyrwania się z przymusu nieustannej produktywności i konsumpcji. Choreografka za pomocą spektaklu stwarza przestrzeń, w której można się zatrzymać, nieśpiesznie obserwować ruch performerek oraz zwyczajnie być wspólnie z nimi i innymi widzami. Tym samym Dziarnowska wychodzi naprzeciw coraz bardziej palącym potrzebom współczesnego świata – znalezienia czasu na prawdziwy odpoczynek i miejsca, w którym można spotkać się z innymi. 

To, co wyróżnia performans, to odejście od tradycyjnego postrzegania tańca jako widowiska dziejącego się gdzieś w oddali, na scenie, i przywrócenie mu jego nieodłącznego wymiaru społecznego. Dziarnowska łamie obowiązujące konwencje i przedstawia taniec jako zmysłowe, ponadczasowe doświadczenie, które może stać się udziałem każdego. 

W centrum performansu znajdują się relacje, zarówno te, które kształtują się między artystkami, jak i te które tworzą one z widownią. Performerki relacje te nawiązują również poprzez dotyk – podczas spektaklu pojawiają się momenty, w których artystki szukają fizycznego kontaktu z publicznością. Kontakt ten jest subtelny: czasami stykają się z osobami znajdującymi się na widowni, innym razem opierają się o ich krzesła. Niekiedy wprawiają widzów w ruch, prosząc ich o przesunięcie się w inne miejsce, decydując w ten sposób o tym, z jakiej perspektywy dana osoba będzie mogła patrzeć.

„This resting, patience” – połączenie eksperymentalnej formy i swobody ekspresji

Spektakl Ewy Dziarnowskiej „This resting, patience” podejmuje temat samotności oraz potrzeby fizycznej bliskości. Choreografka występuje w duecie z Leah Marojević, opierając się na sztuce improwizacji i korzystając ze swojego bogatego doświadczenia performerskiego. Minimalistyczną i nieco surową scenografię, a także ograniczone użycie rekwizytów uzupełnia muzyka stworzona przez Krzysztofa Bagińskiego oraz światło Jacqueline Sobiszewski. 

Wykorzystując eksperymentalny format, Dziarnowska sprzeciwia się biernemu oglądaniu performansu oraz kwestionuje tradycyjną dynamikę dramatu ze wstępem, rozwinięciem i zakończeniem, a także typowy podział spektaklu na akty. Performans trwa ponad trzy godziny, ale zaplanowany został tak, że można doświadczać go we fragmentach – publiczność może swobodnie wychodzić i wracać w czasie jego trwania. Co więcej, sam jego początek zostaje ukryty przed oglądającymi – gdy widzowie wchodzą na sale, spektakl już trwa. 

Ciało w ruchu okazuje się uniwersalnym środkiem ekspresji i poznania rzeczywistości. Uwaga performerek skupiona jest na publiczności i na otwieraniu oglądających na wspólny ruch. Rezygnując z występowania z uprzywilejowanych pozycji ekspertek, Dziarnowska i Marojević zachęcają do wspólnego zatrzymania się i przyjrzenia się, co robi z nami ruch. 

Od premiery na Tanztage Festival do międzynarodowego sukcesu podczas Santarcangelo Festival 2025

Spektakl Ewy Dziarnowskiej, choć swoją pierwszą odsłonę miał w 2024 roku na Tanztage Festival w Sophiensæle w Berlinie, szerokie międzynarodowe uznanie zyskał po pokazie na Festiwalu Santarcangelo w 2025 roku, który odbył się w ramach Polskiego Fokusu organizowanego we współpracy z Instytutem Adama Mickiewicza.

55. edycja Festiwalu Santarcangelo, pod hasłem „not yet”, miała miejsce w dniach 4–13 lipca 2025. To jeden z najstarszych i najważniejszych festiwali sztuk performatywnych w Europie, organizowany już od 1971 roku. Wydarzeniu po raz czwarty przewodził polski dramaturg, krytyk i kurator – Tomasz Kireńczuk. Santarcangelo to żywa platforma wymiany idei, artystycznych poszukiwań i krytycznego dialogu. Dla wielu artystów i artystek udział w nim stanowi ważny krok na międzynarodowej ścieżce kariery, a dla publiczności – unikalną okazję do spotkania z najbardziej aktualnymi zjawiskami we współczesnej sztuce performatywnej. 

Obok spektaklu Dziarnowskiej swoje prace prezentowali także inni najciekawsi twórcy i twórczynie polskiej sceny performatywnej: Hana Umeda, Wojciech Grudziński, Aleks Baczyński-Jenkins oraz kolektyw KEM. 

Gdzie i kiedy będzie można zobaczyć „This resting, patience”?

• 13 – 15 marca 2026 –  Tanzplattform Deutschland 2026, Drezno

• 13 i 14 kwietnia 2026 – FOG Performing Arts 2026, Mediolan 

• 17 i 18 kwietnia 2026 –  Galeria Sztuki Współczesnej Punta Della Dogana, Wenecja

• 2 i 3 maja 2026 – Replika Teatro, Madryt 

• 9 – 12 maja 2026 – Festiwal Kunstenfestivaldesarts, Bruksela 

Wybrane prezentacje spektaklu są wspierane przez Instytut Adama Mickiewicza.

Spektakl „This resting, patience”

• Twórczyni: Ewa Dziarnowska 

• Z udziałem: Leah Marojević 

• Dźwięk: Krzysztof Bagiński 

• Światło: Jacqueline Sobiszewski 

• Kostiumy/stylizacja: Nico Navarro Rueda, Franziska Acksel 

• Wsparcie dramaturgiczne: Jette Büchsenschütz 

• Dialog artystyczny: Suvi Kemppainen 

• Zdjęcia: Spyros Rennt 

• Dokumentacja wideo: Margarita Maximova